آموزش ساده عکاسی پرتره با نورپردازی از پشت در ساعات طلایی

در این مطلب پدرو کوئینتلا (Pedro Quintela)، عکاس با استعداد و معلم تاریخ، تجربیتاش در زمینه عکس های دارای نورپردازی از پشت (backlighting) را با شما عزیزان به اشتراک خواهد گذاشت. او به شما آموزش خواهد داد چطور بین یک پیکر قابل تشخیص ضدنور (سیلوئت) و یک درخشش طلایی تعادل برقرار سازید و در ساعات طلایی عکس های پرتره خیره کننده ای بگیرید.

در میان تمام تکنیک های عکاسیم، عکس از پشت نورپردازی شده (backlit) باعث می شود من و مدل هایم احساس خاصی پیدا کنیم. نورپردازی از پشت (backlighting) چیست؟ نورپردازی پس زمینه زمانی است که مدل یا سوژه ما بین نور و دوربین قرار می گیرد. به طور کلی، این نورپردازی برای عمق بخشیدن به تصویر، ایجاد درام و حالتی مورد استفاده قرار می گیرد که معمولا توصیف آن با کلمات دشوار است.

من شخصا این کار را انجام می دهم چون عاشق برقراری ارتباط و ایجاد تصاویری هستم که یک داستان برای گفتن دارند. من همیشه می خواهم عمیقا با بینندگان و مخاطبانم ارتباط برقرار کنم. علاوه بر این، این راهی برای استفاده از یکی از مهم ترین نکات عکاسی من است: ساده نگه داشتن صحنه. صرف نظر از این که آن لحظه چقدر دیدنی و جذاب است، این ساده ترین روش برای ماهر شدن نیست. اما در طول سال ها، من برخی از قوانین و نکاتی که می توانند در دستیابی به این مهارت به شما کمک کنند را کشف کرده ام. با صبر و تمرین کافی، شما بر آن تسلط نیز پیدا خواهید کرد.

چرا من عکاسی با نورپردازی از پشت را آغاز کردم

من همیشه نمونه های شگفت انگیزی از این نوع لحظات را می بینم – پرتره های عالی از اشخاص با یک منبع نور بزرگ در پشت سر آنها. این افکت از نظر من مانند یک آهنرباست. اما در اولین تلاشم، عکس هایی که نتیجه گرفتم اصلا مطلوب نبودند. یکی از آن نکات اساسی ای که من یاد گرفتم این است که هیچ وقت مستقیما زیر منبع نور عکس نگیرم؛ که در این مورد، خورشید بود.

با این حال، من واقعا می خواستم یک داستان جالب در تصاویرم به وجود آورم. من می خواهم یک درخشش پُر معنی و خاص ایجاد کنم که تنها نوعی از نور «خاص» می تواند آن را به ارمغان بیاورد. این ظاهر خاص با داشتن خورشید در پس زمینه (پشت سوژه)، و ایجاد یک نور حاشیه ای در اطراف مدل، ایجاد می شود. همچنین، این می تواند یک فضای سه بعدی به تصویر ببخشد که چشم بیننده را به سمت سوژه هدایت می کند. این اثر باعث ایجاد داستان می شود و به راحتی می تواند توجه بیننده را جلب کند.

چگونه عکس های از پشت نورپردازی شده بگیریم

اولین چیزی که باید در مورد آن فکر کنیم، زمانی از روز است که شما در حال عکاسی هستید. توصیه من این است که مدت کوتاهی بعد از طلوع یا قبل غروب آفتاب عکاسی کنید. در طول آن زمان، نور موجود در زاویه پایین تری است. این نور گرم تر و نرم تر است. این کار به شما اجازه می دهد تا یک حالت مناسب را ثبت کنید چون نور می تواند مدل یا سوژه شما را با درخششی که می خواهید در بر گیرد.

پس از آن، به تنظیمات دوربین خود بپردازید. پر استفاده ترین تنظیمات من برای این کار عبارتند از:

مُد نوردهی دستی (M)، چون پتانسیل کامل سنسور را برای به تصویر کشیدن آنچه در ذهن دارید در اختیارتان می گذارد.

فرمت خام یا RAW برای کنترل بهتر در پس پردازش. محدوده دینامیکی به شما اجازه می دهد تا هایلایت ها را مدیریت کرده، و نوردهی و تراز سفیدی را در صورت نیاز تنظیم کنید.

نورسنجی نقطه ای (spot metering) نشانه گرفته شده به سمت سوژه شما. این کار خوانش هر چه دقیق تر را به استثنای قسمت منبع نور پس زمینه ممکن می سازد. همچنین به شما کمک می کند تا تن رنگ پوست بهتری به دست آورید.

شما باید بدانید که کمی نوردهی بیشتر (۳/۲ پله بیشتر برای شروع – جبران نوردهی) کمی جزئیات بیشتری به سوژه شما می دهد. با کاهش نوردهی، یک سیلوئت ایجاد خواهد شد، که در بسیاری از موارد عالی از کار در می آید.

برای جلوگیری از آن اشعه های نور شدید آزار دهنده، از یک سایبان لنز (lens hood) استفاده کنید. شما همچنین می توانید انتخاب کنید که یک اشعه نور (flare) در عکس خود داشته باشید. امروزه، این روند مجبوب تری در هنر عکاسی شده است.

در برخی شرایط، از تکنیک فوکوس و روش ترکیب بندی مجدد استفاده کنید. برای این کار دوربین را روی حالت فوکوس تک عکس (One-Shot AF (Canon)/Single-Servo AF (Nikon)) قرار داده، سپس نقطه فوکوس مرکزی را انتخاب کنید. حال کافیست روی نقطه ای که می خواهید در فوکوس باشد رفته و دکمه شاتر را تا نیمه فشرده و فوکوس کنید، سپس در همین حالت ترکیب بندی مورد نظر را انجام داده و دکمه شاتر را کامل فشار دهید و عکس بگیرید.

اگر نمی خواهید سیلوئت ایجاد کنید و دنبال یک شکل شارپ از سوژه نیستید، دیافراگم های باز تر (f/1.8 تا f/5.6) را با سرعت شاترهای سریع تر ترکیب کنید.

مقادیر ایزو را تا حد امکان در حداقل نگه دارید (۱۰۰ یا ۲۰۰ با توجه به مشخصات دوربین).

من معمولا سعی می کنم از یک لنز سریع استفاده کنم و فواصل کانونی ای که فشرده سازی و بوکه قابل توجهی ایجاد می کنند. من در بین بدنه های فول فریم خودم، ۵۰mm، ۸۵mm، و ۲۰۰mm را ترجیح می دهم. دیافراگم بین f/1.4 و f/4، در یک سنسور کراپ (APS-C) متغیر است. برای محاسبه فاصله کانونی موثر، ضرب کردن فاصله کانونی لنز در ضریب بُرش سنسور را فراموش نکنید (به عنوان مثال، x 1.6 برای کانن، x 1.5 برای نیکون).

کدام موقعیت ها برای عکاسی با نورپردازی از پشت بهتر عمل می کنند؟

به تجربه من، داشتن یک پس زمینه ساده، و نور شدید آفتاب در یک زاویه پایین تر برای شما عالی خواهد بود. از پس زمینه های پیچیده با ارتفاعات پشت سرتان که خورشید را آسان تر از زاویه خورشید در یک مکان پایین تر مسدود می کنند، خودداری کنید. من مکان های بالاتر رو به خورشید، بدون هیچ گونه سازه یا شاخ و برگ در اطراف را ترجیح می دهم. به طور کلی، امکان ایجاد آن بوکه نقاشی مانند و زیبا، با میزان کمی مه و ته رنگ قرمز وجود دارد.

همیشه خورشید با زاویه پایین را انتخاب کنید، چون این کار به شما اجازه می دهد تا مقدار کنتراستی (تضادی) که بین سوژه شما و پس زمینه است را کاهش دهید. سوژه شما باید در موقعیتی که گفته شد قرار گیرد، و قسمت وسیعی از نور خورشید را مسدود کند تا از نور بیش از حد شناور در صحنه شما جلوگیری کند. می دانم که آسان نیست، اما کلید کار در اینجا این است که نقطه ای را پیدا کنید که بین یک پیکر یا شکل قابل تشخیص ضدنور (سیلوئت) و یک درخشش طلایی تعادل برقرار سازید.

از تابش مستقیم خورشید به لنز خود اجتناب کنید. این کار می تواند باعث شود نقطه AF شما در تلاش برای به دست آوردن شرایط مناسب برای دستیابی به فوکوس، گیج شود. همچنین عکس را بیش از حد مات می کند. کلید کار در اینجا برقراری تعادل بین مقدار نور و سایه است.

مثل همیشه – تلاش کنید، تلاش کنید، و تلاش کنید. شما تنها با تجربه قادر به دستیابی به دید و ظاهر خاص خود خواهید شد. هیچ چیزی ارزان یا آسان به دست نمی آید، بنابراین در اولین تلاش خود برای تصاویر نه چندان خوب آماده باشید. فراموش نکنید که در هنگام انجام این کار اوقات خوبی داشته باشید.

منبع: Lenzak